ஈகை

குறள் 221

வறியார்க்கொன்று ஈவதே ஈகைமற் றெல்லாம்
குறியெதிர்ப்பை நீர துடைத்து.

Variyaarkkondru Eevadhe Eekaimar Rellaam
Kuriyedhirppai Neera Thutaiththu

விளக்கம்

ஒன்றும் இல்லாமல் வாடும் ஏழைக்கு ஏதேனும் ஒன்றைக் கொடுப்பதே உண்மையான ஈகை ஆகும். மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்பவை எல்லாம், திரும்ப இவ்வளவு கிடைக்கும் என்று அளவு குறித்து எதிர்பார்த்துக் கொடுப்பவை. 'குறியெதிர்ப்பு' என்பது அளந்து கொடுத்து அதே அளவைத் திரும்பப் பெறுவதைக் குறிக்கும். எதையும் திருப்பித் தர இயலாதவருக்குக் கொடுப்பதில்தான் கொடையின் உண்மையான பொருள் இருக்கிறது.

பொருள் (ஆங்கிலத்தில்)

Only what you give to the poor is real giving. Every other gift is really a kind of loan, made with an eye on getting back a measured return.

குறள் 222

நல்லாறு எனினும் கொளல்தீது மேலுலகம்
இல்லெனினும் ஈதலே நன்று.

Nallaaru Eninum Kolaldheedhu Melulakam
Illeninum Eedhale Nandru

விளக்கம்

பிறரிடம் இரந்து பெற்றுக்கொள்வது மேலுலகத்துக்குச் செல்லும் நல்ல வழி என்று யாராவது சொன்னாலும், அது தீயதே. கொடுப்பவர்களுக்கு மேலுலகம் கிடைக்காது என்று சொன்னாலும், கொடுப்பதே நல்லது. ஈகை பின்னால் கிடைக்கும் பரிசுக்காகச் செய்யப்படுவது அல்ல; அது தன்னளவிலேயே சிறந்த செயல் என்பது கருத்து.

பொருள் (ஆங்கிலத்தில்)

Taking from others is wrong even if someone calls it a good road to heaven; giving is good even if there were no heaven to be gained by it.

குறள் 223

இலனென்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல்
குலனுடையான் கண்ணே யுள.

Ilanennum Evvam Uraiyaamai Eedhal
Kulanutaiyaan Kanne Yula

விளக்கம்

தம்மிடம் கேட்டு வருபவரிடம் 'என்னிடம் ஒன்றும் இல்லை' என்ற துன்பம் நிறைந்த சொல்லைச் சொல்லாமல், தம்மால் இயன்றதைக் கொடுப்பது நல்ல குடியில் பிறந்து வளர்ந்தவரிடம் மட்டுமே காணப்படும் பண்பு. 'எவ்வம்' என்றால் துன்பம். தமக்கே வசதி குறைந்த நேரத்திலும் உதவி கேட்பவரை வெறுங்கையுடன் அனுப்பாமல் இருப்பதே நல்ல வளர்ப்பின் அடையாளம்.

பொருள் (ஆங்கிலத்தில்)

Never uttering the painful words 'I have nothing', but giving whatever one can to those who ask, is a quality found only in people of noble birth and upbringing.

குறள் 224

இன்னாது இரக்கப் படுதல் இரந்தவர்
இன்முகங் காணும் அளவு.

Innaadhu Irakkap Patudhal Irandhavar
Inmukang Kaanum Alavu

விளக்கம்

பிறர் நம்மிடம் வந்து இரந்து கேட்கும்போது அது நம் மனத்துக்கு வருத்தமாகவே இருக்கும். ஆனால் அந்த வருத்தம், நாம் கொடுத்த பிறகு கேட்டவரின் முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்வதைக் காணும் வரை மட்டுமே நீடிக்கும். அந்த மலர்ந்த முகத்தைக் கண்டதும் வருத்தம் மறைந்து இன்பம் பிறக்கிறது.

பொருள் (ஆங்கிலத்தில்)

Being asked for help feels unpleasant, but only until you have given and see the asker's face light up with gladness.

குறள் 225

ஆற்றுவார் ஆற்றல் பசிஆற்றல் அப்பசியை
மாற்றுவார் ஆற்றலின் பின்.

Aatruvaar Aatral Pasiaatral Appasiyai
Maatruvaar Aatralin Pin

விளக்கம்

உணவின்றிப் பசியைப் பொறுத்துக்கொள்வதே தவம் செய்பவர்களின் வலிமை. ஆனால் அந்த வலிமை, பிறருடைய பசியைப் போக்குபவர்களின் வலிமைக்கு அடுத்த இடத்தையே பெறும். தானே பசி தாங்குவதைவிட, பசித்தவருக்கு உணவளிப்பது பெரிய ஆற்றல் என்பது கருத்து.

பொருள் (ஆங்கிலத்தில்)

The strength of ascetics lies in enduring hunger, yet that strength ranks below the strength of those who relieve the hunger of others.

குறள் 226

அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் அஃதொருவன்
பெற்றான் பொருள்வைப் புழி.

Atraar Azhipasi Theerththal Aqdhoruvan
Petraan Porulvaip Puzhi

விளக்கம்

ஒன்றுமில்லாத ஏழைகளை வாட்டி அழிக்கும் பசியைப் போக்குவதே, செல்வம் பெற்ற ஒருவன் அதைச் சேமித்து வைக்கும் பாதுகாப்பான இடம். 'அற்றார்' என்றால் எதுவும் இல்லாதவர்; 'வைப்புழி' என்றால் பொருளை வைக்கும் இடம். பெட்டியில் பூட்டிய பணம் அழியலாம்; பசித்தவர்க்கு அளித்த உணவின் நன்மை என்றும் அழியாது நிற்கும்.

பொருள் (ஆங்கிலத்தில்)

Feeding the destitute, whose hunger is wearing them away, is the safest place for a man to store the wealth he has gained.

குறள் 227

பாத்தூண் மரீஇ யவனைப் பசியென்னும்
தீப்பிணி தீண்டல் அரிது.

Paaththoon Mareei Yavanaip Pasiyennum
Theeppini Theental Aridhu

விளக்கம்

தன்னிடம் உள்ள உணவைப் பிறருடன் பகிர்ந்து உண்பதை வழக்கமாகக் கொண்டவனைப் பசி என்னும் கொடிய நோய் எளிதில் தீண்டாது. 'பாத்தூண்' என்றால் பகுத்து உண்ணுதல்; 'மரீஇ' என்றால் பழகி. உடலைச் சுட்டெரிக்கும் பசியைத் தீயைப் போன்ற நோயாக வள்ளுவர் உருவகம் செய்கிறார்.

பொருள் (ஆங்கிலத்தில்)

A person who makes a habit of sharing his food with others will hardly ever be touched by that burning disease called hunger.

குறள் 228

ஈத்துவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல் தாமுடைமை
வைத்திழக்கும் வன்க ணவர்.

Eeththuvakkum Inpam Ariyaarkol Thaamutaimai
Vaiththizhakkum Vanka Navar

விளக்கம்

தம்மிடம் உள்ள செல்வத்தைப் பிறருக்குக் கொடுக்காமல் சேர்த்து வைத்து, இறுதியில் அதை இழந்துவிடும் இரக்கமற்றவர்கள், கொடுத்து மகிழும் இன்பத்தை அறியவில்லையோ என்று வள்ளுவர் வியந்து கேட்கிறார். 'வன்கணவர்' என்றால் இளகாத கடுமையான மனம் உடையவர். கொடுப்பதில் கிடைக்கும் மனநிறைவை உணர்ந்தவர் செல்வத்தைப் பூட்டி வைக்க மாட்டார்.

பொருள் (ஆங்கிலத்தில்)

Do those hard-hearted people who hoard their wealth, only to lose it in the end, not know the joy that comes from giving and seeing others glad?

குறள் 229

இரத்தலின் இன்னாது மன்ற நிரப்பிய
தாமே தமியர் உணல்.

Iraththalin Innaadhu Mandra Nirappiya
Thaame Thamiyar Unal

விளக்கம்

பொருளைப் பெருக்கிச் சேர்க்க வேண்டும் என்பதற்காக யாருக்கும் கொடுக்காமல் தாமே தனியாக உண்பது, பிறரிடம் இரந்து பெறுவதைவிடவும் உறுதியாகத் துன்பமானது. 'மன்ற' என்றால் உறுதியாக; 'தமியர்' என்றால் தனித்திருப்பவர். இரத்தல் இழிவு என்றாலும், பகிராமல் உண்ணும் கஞ்சத்தனம் அதைவிட இழிவானது.

பொருள் (ஆங்கிலத்தில்)

Eating alone, sharing with no one, just to keep filling up one's own stores, is surely more wretched than having to beg.

குறள் 230

சாதலின் இன்னாத தில்லை இனிததூஉம்
ஈதல் இயையாக் கடை.

Saadhalin Innaadha Thillai Inidhadhooum
Eedhal Iyaiyaak Katai

விளக்கம்

உலகில் சாவைவிடத் துன்பம் தருவது வேறொன்றும் இல்லை. ஆனால், பிறருக்குக் கொடுக்க முடியாத நிலை வந்தால், அந்தச் சாவுகூட இனிமையானதாகத் தோன்றும். கொடுக்கும் வாய்ப்பு இல்லாமல் வாழ்வது சாவைவிடக் கொடியது என்பதே கருத்து.

பொருள் (ஆங்கிலத்தில்)

Nothing is more painful than death, yet even death becomes sweet when one is no longer able to give to others.