குறள் 1242

குறள் 1242

காதல் அவரிலர் ஆகநீ நோவது
பேதைமை வாழியென் நெஞ்சு.

Kaadhal Avarilar Aakanee Novadhu
Pedhaimai Vaazhiyen Nenju

விளக்கம்

‘என் நெஞ்சே, நீ வாழ்க! அவருக்கு நம்மீது அன்பு இல்லாதபோது, நீ மட்டும் அவரை எண்ணி வருந்துவது அறியாமை அன்றோ?’ என்று தலைவி தன் நெஞ்சைக் கடிந்து கொள்கிறாள். ‘பேதைமை’ என்பது அறியாமை. இங்கே ‘வாழி’ என்னும் சொல் வாழ்த்தாக அல்லாமல், கடிந்து கூறும் விளிச்சொல்லாக வருகிறது. அன்பு காட்டாதவருக்காக நாம் மட்டும் உருகுவது பயனற்றது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

பொருள் (ஆங்கிலத்தில்)

He has no love for us, so your aching over him is simple foolishness, my heart; bless you, but it is so.