சித்தர்களை மையமாகக் கொண்ட கதைகளில் சைவமும் வைணவமும் ஒன்றிணைவது வியப்பளிப்பதாக நாரதர் பார்வதியிடம் கூறுகிறார். குறிப்பாக, ரங்கநாதரின் ஆபரணங்கள் சட்டைமுனியின் கைகளில் வந்த நிகழ்வை அறிய விரும்புவதாகவும் தெரிவிக்கிறார்.
பார்வதி, சைவமும் வைணவமும் தழைத்தோங்கிய புண்ணிய பூமி பாரதம் என்றும், இரு மரபுகளையும் போற்றி வளர்த்ததில் சித்தர்களின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது என்றும் கூறி, சட்டைமுனி சித்தரின் ஸ்ரீரங்கப் பயணத்தை விவரிக்கத் தொடங்குகிறார்.
ஆன்மிக நாட்டம் கொண்ட சட்டைமுனி கயிலாய மலையிலிருந்து ஸ்ரீரங்கம் வந்தபோது, கோயில் பூஜை முடிந்து இரவு நடை சாத்தப்பட்டிருந்ததாகக் கதை கூறுகிறது. ஏமாற்றமடைந்த அவர் வாசலில் நின்று கைகளைத் தலைக்கு மேலே உயர்த்தி மனமுருக “ரங்கநாதா” என வேண்டியபோது, கதவுகள் தானாகத் திறந்து தீபங்கள் பிரகாசித்து, மேளதாளம் மற்றும் மணி ஒலி முழங்க, மாலைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்த ரங்கநாதர் வாசலில் காட்சியளித்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. அந்த தரிசனத்தில் மெய்சிலிர்த்து சட்டைமுனி மயங்கினார்.
திடீரென எழுந்த ஒலி, திறந்த கதவு ஆகியவற்றைக் கண்டு மக்கள் கூடினர். வாசலில் மயங்கிக் கிடந்த சட்டைமுனியின் கைகளில் ஆபரணங்கள் இருப்பதைப் பார்த்த அவர்கள், அவரை திருடன் என நினைத்து அடித்து, துாணில் கட்டிவைத்ததாகக் கதை தொடர்கிறது. தகவல் அறிந்து வந்த மன்னன் சட்டைமுனியின் விளக்கத்தை நம்பாமல், மீண்டும் அதேபோல் காட்சியளிக்கச் சொல்லி சோதித்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.
மக்கள் சூழ்ந்த நிலையில் சட்டைமுனி கண்ணீர் மல்க வேண்டியபோது, மீண்டும் கதவுகள் திறந்து மணி, மேளதாளம் ஒலிக்க, ஆபரணங்கள் அவரது கைக்கு வந்ததாகக் கதை கூறுகிறது. இதனால் மன்னரும் மக்களும் தவறை உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்டனர்; அனைவரின் முன்னிலையில் சட்டைமுனி ஜோதி வடிவில் ரங்கநாதருடன் கலந்ததாகவும், இன்றும் ஸ்ரீரங்கத்தில் அவர் அருள்புரிவதாகவும் இந்த வரலாறு சைவ-வைணவ ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்துவதாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது.
