நம் மரபில் மந்திரங்களுக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் உண்டு; அவற்றை அறிந்து முறையாக உச்சரித்து வழிபட்டால் பலன் கிடைக்கும் என்பது நம்பிக்கை என கட்டுரை கூறுகிறது. “மனம் + திறம் = மந்திரம்” என்ற விளக்கத்துடன், மனதுக்கு திடம் தருவதும், சுற்றிலும் நேர்மறை அதிர்வுகளை உருவாக்குவதும் மந்திரத்தின் பண்பாகச் சொல்லப்படுகிறது; மந்திர ஒலி இடையூறுகளை அகற்றி நல்ல வழிக்குத் தள்ளும் என்றும் குறிப்பிடுகிறது.
“மந்திரம்” என்ற சொல்லின் மூலத்தைச் சுட்டி, மனதால் நினைப்பவனை காக்கும் ஒன்றாக மந்திரம் வரையறுக்கப்படுவதாக கட்டுரை விளக்குகிறது. இதைத் தொடர்ந்து, மகாகவி பாரதியார் எழுத்துகளில் மந்திரம் போன்ற வலிமை தேசிய உணர்வைத் தூண்டும் சொற்களிலும், தாயின் மணிக்கொடி போன்ற சின்னங்களிலும் வெளிப்படுகிறது என்ற கருத்தையும் இணைக்கிறது.
சைவ மரபிலிருந்து திருஞானசம்பந்தரின் திருநீறு பற்றிய பாடலை எடுத்துக் காட்டி, பாண்டிய மன்னரின் நோய் தீர்ந்ததாகக் கூறப்படும் நிகழ்வையும் நினைவூட்டுகிறது. திருமூலரின் திருமந்திரம் சைவ சித்தாந்த வாழ்க்கை நெறியின் தத்துவமாக விளங்குகிறது என்றும், தொல்காப்பியம் “மறைமொழி” என மந்திரத்தைச் சொல்வதன் மூலம் அதன் பொருள் வெளிப்படையாகத் தெரியாமல் மறைவாக இருக்கலாம் என்றும் கட்டுரை கூறுகிறது.
ஆன்மீகத்துடன் சேர்த்து, சொற்களுக்கு ஒலி அலைகள் இருப்பதையும் அவை ஆக்கும் சக்தி, காக்கும் சக்தி கொண்டதாக இருக்கலாம் என்பதையும் கட்டுரை இணைக்கிறது. மனத்தில் இருக்கும் காமம், வெகுளி, மயக்கம் போன்ற அழுக்குகளை அகற்ற மந்திரங்கள் உதவும் என்றும், “நமச்சிவாய” எனும் ஐந்தெழுத்து தீமையை நீக்கும் என்ற நம்பிக்கையையும் எடுத்துரைக்கிறது.
ஸ்ரீருத்ரம், சமகம், லலிதா சகஸ்ரநாமம், ஆதித்ய ஹ்ருதயம், விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம், நாயன்மார் பதிகங்கள், ஆழ்வார் பாசுரங்கள் உள்ளிட்ட பல ஸ்தோத்திரங்கள் மனமகிழ்ச்சியும் உடல்நலமும் தரும் மந்திரங்களாகக் கருதப்படுகின்றன என பட்டியலிடுகிறது. மேலும் சிலப்பதிகாரம் போன்ற இலக்கியங்களில் “மந்திரம்” தவறான செயல்களுக்குக் கூட கருவியாகக் குறிப்பிடப்படுவதைக் காட்டி, அறிவும் பயிற்சியும் எப்படிப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதையே முடிவு தீர்மானிக்கும் என்ற நுண்கருத்தையும் கட்டுரை முன்வைக்கிறது.
