தமிழகத்தில் வளர்ந்து வரும் ‘ஏழ்மை மனப்பான்மை’ மாநில முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக இருப்பதாக எழுத்தாளர் அராத்து விமர்சித்துள்ளார். தமிழகத்தை விரைவில் பெரிய பொருளாதாரமாக்குவோம் என்ற அரசியல் பேச்சுகளுக்கும், தேர்தல் வாக்குறுதிகளில் பண உதவிகள் மையமாக இருப்பதற்கும் இடையே முரண்பாடு இருப்பதாக அவர் குறிப்பிடுகிறார்.
எவ்வளவு வருமானம் அல்லது சொத்து இருந்தாலும் அரசு பணம் தருகிறது என்றவுடன் அதை பெற வரிசையில் நிற்பதையே அவர் ‘ஏழ்மை மனப்பான்மை’ என வரையறைக்கிறார். தொடர்ந்து ‘ஏழ்மை அரசியல்’ செய்து மக்கள் மனநிலையை அதற்கு பழக்கப்படுத்தியதாகவும், இதன் விளைவாக பணம் கொடுத்து ஓட்டு வாங்குவது/பணம் வாங்கி ஓட்டு போடுவது போன்ற பேச்சுகள் வெட்கமின்றி சாதாரணமாகிவிட்டதாகவும் அவர் கூறுகிறார்.
இந்த கவனம் நீண்டகால பொதுச் சேவைகளிலிருந்து அரசை விலக்குகிறது என அவர் வலியுறுத்துகிறார். உதாரணமாக, அரசு கல்லூரிகளில் உதவி பேராசிரியர் பணியிடங்கள் பல ஆண்டுகளாக நிரப்பப்படாமல், தொகுப்பூதியத்தில் தற்காலிக ஊழியர்களை வைத்து சமாளிக்கப்பட்டதாகவும், ஆட்சி முடிவுக்கு அருகில் தான் தேர்வு நடத்தப்பட்டதாகவும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
மகளிர் உரிமைத் தொகையாக தலா ரூ.1,000 வீதம் 1.31 கோடி பேருக்கு மாதந்தோறும் வழங்கப்படுவதால் ரூ.1,310 கோடி செலவாகிறது என அவர் கணக்கிடுகிறார். இதே நேரத்தில் 2,000 உதவி பேராசிரியர்களை தேர்வு செய்து மாதம் ரூ.1 லட்சம் சம்பளம் என எடுத்துக்கொண்டால் ரூ.20 கோடி மட்டுமே செலவாகும் என்ற ஒப்பீட்டையும் முன்வைத்து, தகுதியான ஆசிரியர்கள் மூலம் உயர்கல்வி தரம் உயர்ந்து நீண்டகால பலன் கிடைக்கும் என வாதிடுகிறார்.
உடனடி அரசியல் பலனுக்காக நிதி மடைமாற்றம் நடந்தால் துறைகள் முழுவதும் ஆள் பற்றாக்குறை அதிகரித்து மக்கள் வாழ்க்கைத் தரம் பாதிக்கப்படும் என அவர் எச்சரிக்கிறார். நீண்ட தூர பேருந்து சேவைகளில் முன்னணியில் இருந்த நிலை குறைந்தது, சென்னை விமான நிலையம் ஹைதராபாத் மற்றும் பெங்களூருவுடன் ஒப்பிடும்போது பின்னடைவு காட்டுகிறது என்பவற்றை எடுத்துக்காட்டி, ‘ஏழ்மை மனப்பான்மை’ கைவிடாமல் தமிழகத்தை உண்மையில் வளர்ந்த மாநிலமாக மாற்ற முடியாது என அவர் முடிவுறுத்துகிறார்.
