இந்திய அரசியலில் தமிழக கிராமங்களை பிற மாநிலங்களின் கிராமங்களைப் போலவே கற்பனை செய்வது பெரிய தவறு என கட்டுரை சுட்டுகிறது. 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பிலேயே தமிழகம் நகர்ப்புறம் 49% மற்றும் கிராமப்புறம் 51% என கிட்டத்தட்ட சமமாக மாறியிருந்ததாகவும், இது தேசிய சராசரியைவிட உயர்ந்த நகர்மயமாக்கலை காட்டுவதாகவும் குறிப்பிடுகிறது.
மக்கள் தொகை கிட்டத்தட்ட சரிபாதியாக இருந்தாலும், சட்டமன்றத் தொகுதிகளில் கிராமப்புறம் அதிகம்: கிராமப்புற தொகுதிகள் 154, நகர்ப்புறம் 50, இடைநிலை 30. ஆனால் அரசியல் ஆதிக்கம் நகர்ப்புற மக்களிடமே அதிகமாக இருப்பதாகவும், அமைச்சரவையிலும் செலவின முன்னுரிமைகளிலும் அது பிரதிபலிப்பதாகவும் கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது.
2026–27 நிதியாண்டுக்கான இடைக்கால பட்ஜெட்டில் கிராமப்புற வளர்ச்சிக்கு ₹28,867 கோடி ஒதுக்கப்பட்ட நிலையில், நகர்ப்புற வளர்ச்சிக்கு ₹35,773 கோடி ஒதுக்கப்பட்டதாக மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. சென்னை மட்டும் ஆண்டுதோறும் ஆயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய் செலவினத்தை பெறுவதாகவும், தேர்தல் அறிக்கைகளில் கிராமப்புற சேவை வழங்கல் இடைவெளிகள் குறித்த பேசுபொருள் குறைவாக இருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது.
கிராமப்புறத்தின் முதன்மை சுற்றுச்சூழல் தேவை தண்ணீர் என கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. 385 நிலத்தடி நீர் தொகுதிகளில் 142 பகுதிகள் கடுமையாக சுரண்டப்பட்டவை; மேலும் சில பகுதிகள் கவலைக்கிடமான/குற்றுயிர் நிலையில் உள்ளன. தனிநபர் நீர் இருப்பு 750 கன மீட்டர் மட்டுமே எனவும், நகரமயமாக்கலால் பாசனத்திற்கான நீர் பங்கு 2010ல் 90% இருந்து 2020ல் 60% ஆக குறைந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.
பொருளாதார ரீதியில் வேளாண்மை மாநில உற்பத்தியில் 13% மட்டுமே பங்கெடுத்தாலும், கிராமப்புறங்களில் 70% பேருக்கு வேலைவாய்ப்பை வழங்குகிறது என கட்டுரை சுட்டுகிறது. அதனால் கிராமப்புற வாக்காளர்கள் விளைபொருள் விலை மட்டுமல்ல; மாவட்டத் தலைமையகங்களில் தொழிற்சாலை வேலைகள், பால் கொள்முதல், மீன்பிடி உள்கட்டமைப்பு, சேமிப்புக் கிடங்குகள், சிறு-குறு தொழில் கடன்கள் போன்ற நிலையான வாய்ப்புகளையும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். வளர்ச்சி என்பது விளம்பரப் பலகைகளில் அல்ல; நம்பகமான பேருந்து சேவை, தரமான ஆரம்ப சுகாதார நிலையம், அங்கன்வாடி மையங்கள், தடையற்ற குடிநீர் வினியோகம் போன்ற அடிப்படை சேவைகளில் தான் எனவும் கட்டுரை கூறுகிறது.
