ஓய்வு பெற்ற ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி முனைவர் பி. சிவகாமி, சிறப்பு கூறு திட்டத்தின் தோற்றமும் இன்றைய செயல்பாடும் குறித்து மீள்பார்வை அளித்துள்ளார். டாக்டர் அம்பேத்கர் 1940-களில் முன்வைத்த ‘மாநில சோஷலிசம்’ கருத்தியலும், நிலமற்ற தொழிலாளர்களை நில உரிமையாளர்களாக்குவதே உண்மையான சமூக விடுதலை என்ற நம்பிக்கையும் இந்த திட்டத்தின் அடிப்படை வேராக இருப்பதாக அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

தலித் மக்களுக்கு ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் போதிய பலன் அளிக்காத சூழலில், 1979–80 ஆறாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தின் போது மத்திய அரசு இந்த சிறப்பு கூறு திட்டத்தை முறையாக அறிமுகப்படுத்தியதாக கட்டுரை கூறுகிறது. மாநிலங்கள் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப மொத்த பட்ஜெட்டில் நிதி ஒதுக்க வேண்டும் என்பதும், மக்கள் நேரடியாக பயன் பெறும் ‘நேரடி திட்டங்கள்’ மற்றும் பொதுத் திட்டங்களில் அவர்களின் பங்கை உறுதி செய்யும் ‘மறைமுக திட்டங்கள்’ என இரு வகை அணுகுமுறைகளும் இதில் உள்ளன.

கர்நாடகா, மஹாராஷ்டிரா போன்ற மாநிலங்கள் நேரடி திட்டங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்த நிலையில், தமிழகத்தில் தொடக்கத்திலிருந்தே நிதி ஒவ்வொரு துறைக்கும் பிரித்து வழங்கப்பட்டதாக அவர் சுட்டுகிறார். இதனால் கல்வி, விவசாயம், மின்சாரம் போன்ற துறைகளின் கட்டமைப்பு சிக்கல்கள் மற்றும் தலித் மக்களில் பலர் நிலமற்றவர்களாக இருந்த நிலை காரணமாக, விவசாயம் மற்றும் நீர்ப்பாசனத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிதியை அவர்கள் முழுமையாக பயன்படுத்த முடியாத சூழல் உருவானதாகவும் கூறப்படுகிறது. மின்சாரத் துறையில் பெரிய அளவில் செலவிடப்பட்டாலும், போதிய தொழிற்சாலைகள் அல்லது லாபம் ஈட்டும் நிறுவனங்கள் இல்லாததால் விகிதாச்சாரத்திற்கு ஏற்ப பயன் கிடைக்கவில்லை என்ற உதாரணமும் முன்வைக்கப்படுகிறது.

இதன் விளைவாக, தமிழகத்தில் இந்த திட்டம் பல ஆண்டுகள் மறைமுகமாகவும் பெரிதாக விளம்பரப்படுத்தப்படாமலும் நீடித்ததாக கட்டுரை தெரிவிக்கிறது. 2001 முதல் சமூக ஆர்வலர்கள் மற்றும் தலித் அதிகாரிகள் மேற்கொண்ட தொடர்ச்சியான போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, 2006-ல் இது ‘பட்டியல் ஜாதியினர் துணை திட்டம்’ என பெயர் மாற்றம் பெற்று சில மாற்றங்களை கண்டதாகவும், 2024-ல் ‘தமிழ்நாடு ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் நல மேம்பாட்டு திட்ட சட்டம்’ கொண்டு வரப்பட்டதன் மூலம் நிதி ஒதுக்கீடு சட்டபூர்வமாக உறுதி செய்யப்பட்டதுடன், செலவிடப்படாத நிதியை அடுத்த ஆண்டிற்கு கொண்டு செல்லும் முறையும் அமலானதாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

இருப்பினும், தற்போதைய ₹21,350 கோடி ஒதுக்கீட்டில் பெரிய பகுதி மின்சார மானியம், ரேஷன் போன்றவற்றுக்கே செல்கிறது என்றும், மின்சார வாரியத்திற்கு இழப்பீடாக வழங்கப்படும் ₹3,000 கோடி மக்கள் கையில் நேரடி சொத்தாக மாறாத ‘கணக்கு காட்டும்’ செலவாக இருப்பதாகவும் அவர் விமர்சிக்கிறார். பொதுவான நலத்திட்டங்களை இந்த நிதியின் கீழ் செயல்படுத்துவது திட்டத்தின் தனித்துவத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்கிறது எனக் கூறி, மின்சார மானியத்திற்கு பதிலாக அந்த தொகையை ஆதிதிராவிட விவசாயிகள் மற்றும் தொழில் முனைவோருக்கு சூரியசக்தி உபகரணங்களாக வழங்குதல், குறைந்தபட்சம் 15% நிதியை பயன்படுத்தி நிலமற்றவர்களுக்கு விளைநிலம் வாங்கித் தரும் திட்டங்களை விரிவுபடுத்துதல், தலித் குடியிருப்புகளில் அடிப்படை வசதிகளை முழுமையாக உறுதி செய்தல், மேலும் தொழில் வளாகங்களில் மக்கள் தொகைக்கு ஈடாக நில ஒதுக்கீடு மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் முதலீடுகள் மூலம் தலித் தொழிலதிபர்களை உருவாக்குதல் போன்ற பரிந்துரைகளையும் முன்வைக்கிறார்.