தினமலர் வெளியிட்ட “ஆகாஷ் எனும் நான்” என்ற கருத்துக் கட்டுரை, “ஏழரை கேள்விகள்” என்ற வடிவில் தமிழக அரசியல் சூழல் மற்றும் பொதுவாழ்வை நோக்கி கூர்மையான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. கோபமாகப் பேசுவதையும் நாடகத் தனமான அணுகுமுறையையும் துணிச்சலாகக் கருதுகிறோமா என்ற சாடலும் இதில் உள்ளது.
தமிழக காங்கிரஸ் தலைவர் மாணிக்கம் தாகூர், பா.ஜ.க.வின் “வெறுப்பு அரசியல்” காரணமாக காங்கிரஸ் தலைவர் மல்லிகார்ஜுன கார்கே அவமானப்படுகிறார் என்று கூறியதை மேற்கோள் காட்டி, கட்சியின் மூத்த தலைவரான கார்கேவின் நிலை குறித்து கேள்வி எழுப்புகிறது. மேலும், சுதந்திர தின பொதுவிருந்தைப் போலவே, கோவில்களின் அன்றாட அன்னதானத்தில் அமைச்சர்கள் அடிக்கடி பங்கேற்கும் மாற்றம் நிகழுமா என்றும் கேட்கிறது.
“100 நாட்களில் ரூ.1 லட்சம் கோடிக்கும் மேலான முதலீடு, 1.20 லட்சம் வேலைவாய்ப்புகள்” என்ற அறிவிப்புகள் உண்மையில் எப்போது வேலைவாய்ப்புகளாக மாறும் என்ற விவரம் எப்போது வரும் எனவும் கட்டுரை கேள்வி எழுப்புகிறது. சட்டமன்ற “நேரலை” குறித்து, சபாநாயகரின் கண்டிப்பை மட்டும் பார்க்க முடிகிறதே தவிர, சத்தமாகப் பேசியவரின் முகபாவனைகள் தெரியாத நிலையில் இதை எவ்வாறு “வெளிப்படைத் தன்மை” என்று கூறுவது என்ற விமர்சனமும் இடம் பெறுகிறது.
கரூர் சம்பவம் சதியா அல்லது அலட்சியமா என்ற தெளிவு இல்லாத நிலையில், பாதிக்கப்பட்ட 31 குடும்பங்களுக்கு அரசுப்பணி வழங்கப்பட்டதாக குறிப்பிடும் கட்டுரை, அதேபோல் கொரோனா கால பணியில் உயிரிழந்த அரசு மருத்துவர் விவேகானந்தனின் மனைவிக்கு நீதி கிடைக்கும் தேதி எப்போது எனவும் கேட்கிறது.
சுதந்திர தின உரையில் “ஊழலை சிறிதும் சகிக்கக் கூடாது” என்று முதல்வர் கூறியதை நினைவுபடுத்தி, “வீ த லீடர்ஸ்” அமைப்பின் தலைவர் அண்ணாமலை கூறிய “கமிஷன்” புகார்கள் குறித்து அவரிடம் விசாரித்தாரா எனவும் கேள்வி எழுப்புகிறது. இறுதியில், “சமரசமில்லை; மக்கள் நலனே முக்கியம்” என்ற கோஷங்களுக்கிடையில் சாலை மறியல், கண்ணாடி மாளிகையில் கல் வீச்சு போன்றவை எவ்வாறு பொருந்தும் என சாடி, “சகிப்புத்தன்மை பலவீனமா?” என்ற அரை கேள்வியுடன் முடிகிறது.
